Müzikaller beyazperdede hiçbir zaman seyircinin sevgilisi olamadı tiyatroda olduğu gibi. Ne yaparsanız yapın müzikaller tercih edilenlerden olmuyor. Hatırlarsanız Nine‘ın bile tüm o dev kadroya rağmen Türkiye’de yaptığı gişe oldukça komikti. Gerçi Türkiye’de yabancı filmlere genel olarak prim yaptırılmıyor eğer 2-3 salak arabaları çarpıştırıp yersiz yersiz dövüşmüyorsa… Ama genele de baktığınızda Nine‘ın gişede de çok başarılı olmadığını göreceksiniz. Son 10 yıla baktığınızda yapılmış en iyi müzikaller Moulin Rouge ve Chicago. Moulin Rouge benim favorilerimden biri olsa da ne yazık ki Chicago için aynısını söyleyemeyeceğim. Bunların haricinde Dreamgirls, Ray, Walk the Line gibi bol müzik içerikli yapımlar da mevcut ama onları müzikalden sayamayız. Peki bu konuda ne yapılabilir? Bana kalırsa müzikallere seyirci çekmek pek kolay bir iş değil. Hatta kolayından da geçtim bir müzikalin gişe rekorları kıracağına inanmıyorum, çünkü mümkün değil. Ne yaparsanız yapın ister Oscarlı aktrisleri toparlayın (Nine), ister işin içine efsanevi bir grubu katın (Across the Universe), ister Meryl Streep‘i işin başına oturtun (Mamma Mia!) olmuyor. Hairspray bile unutuldu gitti. Tabi Hollywood’un ilk yıllarına dönüp baktığınızda adeta tiyatro sahnesinden kopyalayıp film makarasına yapıştırılmış müzikaller görmek mümkün. O yüzden şimdi sizi bunlardan birine, The Broadway Melody‘ye götürmek istiyorum.

1929 yapımı The Broadway Melody‘nin yönetmenlik koltuğunda kariyeri boyunca 100′e yakın film yönetmiş Harry Beaumont var. Genelde bu tür müzikallere ve sessiz film döneminde Beau Brummel, Our Dancing Daughters gibi önemli filmlere imza atmış. The Broadway Melody ise Oscar tarihinin en zayıf “En İyi Film” kazananı diyebiliriz. Öyle ki genelde yapılan listelerde hep sonlarda yer alıyor. Kuşkusuz bunda araya giren zamanın ve tabi filmin senaryosunun oldukça zayıf olmasının etkisi var.

Bugün eleştirdiğim film Grand Hotel‘ın yönetmeni Edmund Goulding hikayenin fikir babası. Norman Houston ve James Gleason ise hikayeyi senaryolaştıran isimler. Aramızdan bazılarının aktör olarak tanıdığı Gleason‘ın ismini görünce ben de şaşırdım ama zaten kontrol ettiğinizde tek imza attığı senaryo işinin bu olmadığını göreceksiniz. Peki nasıllar? Öncelikle konudan bahsetmek lazım. Film Broadway’de çalışmak isteyen iki kızkardeşin üzerinden dönüyor, Queenie ve Hank. Hank’in erkek arkadaşı Broadway’de çalıştığı için onların yeni yapılan müzikalde rol kapmalarına yardımcı oluyor. Tüm bu esnada klasik Hollywood sinemasının esprilerini ve insanın içini sıkan müzikal numaraları görüyoruz. Lakin konu bir yerden sonra öyle bir noktaya geliyor ki tam entrika izleyeceğiz diye sevinirken o noktada filmin geri kalan süresi boyunca sabit kalınca sıkılıyorsunuz. Bence The Broadway Melody‘nin en büyük problemi bu. İlk yarım saatte elindeki tüm hikayeyi tüketip, kalan sürede aynı şeylerden bahsetmesi. Ve tahmin edilebilir bir hikayesi olması da ayrıca rahatsız ediyor. Gerçi 1929 yapımı bir filmden en fazla ne kadar özgünlük bekleyebilirsiniz ki?

Anita Page, Queenie rolünde filmin öne çıkan ismi olsa da Hank’i canlandıran Bessie Love ondan daha başarılı. Bu ikiliye ise Charles King eşlik ediyor. O da esasen bir Broadway aktörü, pek beyazperde deneyimi yok. Kadroda bu üçlü dışında önemli bir rolü olan yok, zaten tanınmış biri de mevcut değil.

The Broadway Melody bugüne kadar izlediğim müzikaller arasında en sıkıcı olanı diyebilirim. Oscar ödüllü bir film olduğuna inanmak güç. Lakin Oscar ödülü alan ilk sesli film ve ilk müzikal olma özelliğini hala taşıyor. Meraklısı izlesin derim.

[C+]

Oscar Karnesi
*En İyi Film
En İyi Yönetmen
En İyi Kadın Oyuncu (Bessie Love)

Anita Page, Bessie Love, Charles King, Edmund Goulding, Harry Beaumont, James Gleason, Norman Houston, The Broadway Melody