Geçtiğimiz yıl en çabuk dahil olduğumuz yarış En İyi Kadın Oyuncu olmuştu. Winter’s Bone ile başlayarak sırayla The Kids Are All Right, Rabbit Hole, Black Swan, Blue Valentine filmlerini izleme şansı bulduk. Bu sene ise kadın oyuncu kategorisinde çok ağır adımlarla ilerliyoruz. Hala favorilerden The Iron Lady, Young Adult, My Week with Marilyn gibi filmlere ulaşabilmiş değliz. Gerçi vizyon tarihlerini düşünürsek daha Aralık ayı başlarken sızlanmak biraz anlamsız oluyor ama olsun. Neyseki elimizde izlenmiş bir Viola Davis performansı var. Şimdi ise Glenn Close‘un yıllardır beyazperdeye uyarlamak istediği Albert Nobbs‘la buluştuk. Bugüne kadar 5 kere Oscar’a aday olan Close ne yazık ki ödüle hiç kavuşamadı. En son adaylığını da 1988 yılında Dangerous Liasions ile aldı. Bu arada Glenn Close sadece 82-88 yılları arasında 5 adaylık kaydederek rekora imza atmış ender aktrislerden. Albert Nobbs ise onun Oscar’a geri dönüşü olacak gibi gözüküyor. Hem de o zamanlar tıpkı Close gibi pek çok adaylık kotaran Meryl Streep ile birlikte.

Glenn Close‘un John Banville ile birlikte kaleme aldığı senaryo 19. yüzyıl İrlanda’sında erkek kılığına girmiş ve bununla yaşam mücadelesine sürdürüp, kendine toplum içerisinde bir yer edinmiş adı Albert Nobbs olan bir kadın karakteri anlatıyor. 30 yıldır bir otelde garsonluk yapan Nobbs bir gün kendisi gibi bir hayat süren Hubert ile tanışınca hayatı ve beklentileri bir değişim içerisine giriyor. Kendini asla gerçekleşmeyecek bir rüyanın peşinde koştururken buluyor.

Buraya kadar kulağa güzel gelen Albert Nobbs ne yazık ki konusunun çekiciliğine rağmen kendi diyaloglarının içerisinde boğulmuş bir film. Ben beklentilerimi çok yüksek tutmamıştım ama izledikten sonra bir şey de beklememem gerektiğinin farkına vardım. Albert Nobbs‘un özellikle senaryo anlamında orijinalliğe dair tek bir pırıltı barındırmaması çekilmez bir TV filmi hissi yaratıyor, ki The King’s Speech‘in En İyi Film seçilmemesi gerektiğini savunurken de hep bu “TV filmi” tezimi kullanmıştım. Yalnız Albert Nobbs‘un kendisiyle tek ortak noktası dönem projesi olması haricinde başka bir şey olmayan The King’s Speech‘den farkı senaryo anlamında (özellikle daha önce yüz defa duyduğumuzu düşündüğüm diyalogları) tam bir enkaz oluşu.

Televizyona yaptığı In Treatment ile radarıma giren yönetmen Rodrigo Garcia‘nın bundan evvel izlediğim projesi Mother and Child‘ı da düşününce insan, Garcia ustası olduğu duygusallığı ruhu olmayan bu filme de işlesin diye senaryoya el atsın istiyor. Çok da kötülemek istemiyorum tabi. Film izleyiciye kavuştuktan sonra tepkiler gelebilir, belli olmaz. Ama en azından izleyicinin filmin özgün olmadığı konusunda bana katılacağına eminim.

Glenn Close ve Janet McTeer oyuncu kadrosundan adı kesinlikle anılması gereken iki isim. Zaten bu iki isim haricinde (gerçi kostümler ve sanat tasarımı da var) filmin Oscar şansı olduğunu düşünmüyorum. Albert Nobbs‘un en keyif veren dakikaları hep Close-McTeer arasındaki sahneler. İki isim karşılıklı döktürüp bizi erkek olduklarına inandırıyorlar. Ve bana kalırsa McTeer, Close‘dan çok çok daha iyi bir performans sergiliyor. Independent Spirit’den Close isminin çıkmamasına şaşırmamalı. Nitekim Spirit Ödülleri’nin tersine Close‘un Oscarlarda McTeer‘dan daha çok şansı olduğu da su götürmez bir gerçek.

Bu yıl Jane Eyre ve Restless‘da çok farklı dünyalardan çok farklı karakterleri canlandıran Mia Wasikowska, Albert Nobbs‘da da yine bambaşka bir karaktere can vermiş. Jane Eyre‘daki performansı içlerinden en iyisi olsa da bu kızın adını daha çok duyacağımızı görebiliyorsunuz filmde. Nowhere Boy ile hayatımıza giren Aaron Johnson ve 80ler’in TV yıldızı Pauline Collins haricinde kısacık da olsa filme güzel bir dokunuş yapan Brendan Gleeson var Albert Nobbs‘da. Bir de tabi Match Point‘den beri adam akıllı bir projede yer almamış Jonathan Rhys Meyers. Onunla ilgili de bir ara uzun uzun konuşmak isterim esasen.

Ben hayal kırıklığına uğradım. Eleştirmenlerin de Glenn Close ve Janet McTeer haricinde filme ilgi göstereceğini zannetmiyorum.

[C]

Aaron Johnson, Albert Nobbs, Brendan Gleeson, Glenn Close, Janet McTeer, John Banville, Jonathan Rhys Meyers, Mia Wasikowska, Pauline Collins