1. One Flew Over the Cuckoo’s Nest (%45.71)
2. The Silence of the Lambs (%34.29)
3. It Happened One Night (%20)

Hemen yeni sorumuza geçecek olursak… Bu hafta ilginç bir şey yapalım istedim ve Oscar Research‘ü kadın yönetmenlere ayırmak istedim. Oscar tarihinde bir kadın tarafından yönetilip En İyi Film adayı olan yapımlar aşağıdaki listede. Sizden istediğim bunların içerisinden en iyi 2 tanesini seçip oy vermeniz. Bariz bir favori görsem de sürpriz yapabilecek filmler olduğunu düşünüyorum. Parantez içerisine yönetmenleri de eklemeden edemedim. Haydi başlayalım:

Dylan Minnette ve Jason Isaacs

(Okuduğunuz yazı diziyle ilgili SPOILER içermektedir!!!!)

Bu yılın en sürpriz ve en sinir bozucu iptali Awake‘e aitti sanırım. İlk başlarda izlediğim ama daha sonra tahammül edemeyip bıraktığım Pan Am, Prime Suspect gibi dizilerin iptalini anlıyorum da Awake‘in iptaline aklım ermiyor. Düşünün yüz hatlarını artık oynatamayan Kiefer Sutherland‘in rezalet dizisi Touch bile ikinci sezon onayını aldı. İşin bir diğer kötü yanı da hayranları seslerini çıkartıp Awake‘i diriltseler bile dizinin ana malzemesini finalde tüketmiş olması. Yani eğer Awake geri dönecek olursa bu sefer o ucu açık finali kullanarak bir yerden devam etmesi gerekir, ki bu da Awake‘in tüm seyrini değiştirir.

Diziyi izlemeyenler için kısaca özet geçecek olursak Awake bir kazadan sonra ailesinden bir bireyi kaybeden polis Michael Britten’ı (Jason Isaacs) konu alıyor. Dizinin tüm cazibesi ise Britten’ın iki farklı gerçeklikte iki farklı hikayeyle yoluna devam etmesi. Bunlardan birisinde kazada ölen kişi oğlu, diğerinde ise karısı. Ve ne yazık ki hangisinin gerçek, hangisinin rüya olduğu hakkında en ufak bir fikrimiz yok. Hatta yukarıda da belirttiğim gibi o ucu açık finalden sonra ikisinin de tamamen rüya olduğunu varsaymak bile mümkün. Ya da finaldeki sahnenin Britten’ın inanmak istediği rüya olma durumu da var. Neyse… Buralara girmeyeceğim çünkü bu tür soru sorduran dizilerden kesin sonuç isteyen seyircilerden olmak istemiyorum (bkz. Lost‘un finaline sinirlenen ilginç insanlar). Aynı zamanda bu iki farklı gerçeklikte Britten üzerinde çalıştığı olayların çözmesine yardımcı olacak küçük ipuçlarıyla karşılaşıyor. Bu da ayrı bir detay.

Laura Innes

Ne yalan söyleyeyim 9 – 10. bölüm gibi Awake yavaş yavaş kendini sorgulatmaya başladı. Böyle bir konuyla doğru düzgün cevap vermeden senelerce devam etmeniz mümkün tabi ama arada seyirciye ince detaylar sunarak biraz daha kafa karıştırmak ya da kendilerince bir cevap yaratmaya yöneltmek en mantıklısı. Ve Awake bunu yapmak için 10 bölümün bitmesini bekledi. 11. bölümde ise olağanüstü şeyler izledik. Dizinin hem en iyi, hem de en dramatik bölümüydü. Bölüm sonundaki baba-oğul kavuşması, Britten’ın aslında oğlunun öldüğünü düşünmesi üzerine geç kalan yasını tutmaya başlaması görülmeye değerdi. Şimdi 11. bölüm gibi bir harikayı düşündükten sonra Awake‘in iptaline bir kat daha sinirleniyorum. Halbuki benim beğendiğim diziler iptal olmazdı. Sanırım çemkirmeyi sona erdirmem gerek…

Harry Potter serisinden tanıdığım Jason Isaacs, Michael Britten olarak bekleneni veriyordu bana kalırsa. Çok yüksek standartlarda bir performans olmasa da diziden bir an olsun sıkılmamıza sebep olmadı Isaacs. Karısı Hannah’yı Laura Allen, oğlunu ise Dylan Minnette canlandırıyordu. İki farklı evrende, iki iş arkadaşı olarak ise Steve Harris ve That ’70s Show ile tanıyıp sevdiğimiz Wilmer Valderrama‘yı izledik. Psikologlar ise BD Wong ve Cherry Jones tarafından canlandırılıyordu. Ama tabi benim favorim tüm pisliğin çıkış noktası olan Captain rolüyle Laura Innes oldu. Senelerce ER‘da Doktor Kerry Weaver olarak izlediğimiz Innes‘ın Awake‘in iptal olmaması halinde daha fazla rol sahibi olabilmesini dilerdim.

BD Wong, Jason Isaacs ve Cherry Jones

Sinirimi ve Awake‘e olan sevgimi daha nasıl ifade edebilirim bilmiyorum. Bu yıl başlayan dramalar içerisinde en iyilerden biri olmasından mı girsem, yoksa dizinin yayınlandığı kanal NBC’yle mi uğraşsam? İşin komiği NBC benim favori kanallarımdan biri. 30 Rock, Community, Parenthood, Parks and Recreation gibi sevdiğim dizilerin çoğu NBC’de. En iyisi Awake‘i bitmiş olsa bile izlemenizi önererek bitireyim yazımı. Eminim bir mini dizi olsaydı çok daha fazla ilgi görürdü. Biz doyamadık. Başka da diyecek bir şeyim yok.

En İyi Bölüm: Say Hello to My Little Friend (Bölüm 11)
Sezon Boyu Spotlight Ödülü: Jason Isaacs (Michael Britten)
Sezon Notu: B+

Yarışma - Cosmopolis (David Cronenberg), V Tumane (Sergei Loznitsa)
Belirli Bir Bakış - Gimme the Loot (Adam Leon), 11/25 The Day Mishima Chose His Own Fate (Koji Wakamatsu), Despues de Lucia (Michel Franco), Renoir (Gilles Bourdos)
Yarışma Dışı - Hemingway & Gellhorn (Philip Kaufman)
Cinefondation - Derriere Moi Les Oliviers (Pascale Abou Jamra), Los Anfitriones (Miguel Angel Moulet), Tambylles (Michael Hogenauer)
Özel Gösterim - Le Serment de Tobrouk (Bernard-Henri Levy)
Klasikler - An All Colored Vaudeville Show (Roy Mack), Jammin’ the Blues (Gjon Mili), A Great Day in Harlem (Jean Bach)

Jesse Tyler Ferguson, Eric Stonestreet ve Sofia Vergara

(Okuduğunuz yazı diziyle ilgili SPOILER içermektedir!!!!)

İki sezondur Emmy’den En İyi Komedi Dizisi ödülü ile dönen Modern Family hiç kuşkusuz şu an televizyondaki en iyi yazılmış komedi. Her karakterinin ayrı bir hikayesi, her karakterinin kendine has bir komedisi var. Üçüncü sezonda da esprilerine kaldığı yerden devam eden ödüllü dizi bu sene de ödülleri kimseye bırakmayacak gibi gözüküyor. Klasik sitcomlardan uzak tarzı ve her biri birbirinden mükemmel oyuncularıyla yoluna devam eden Modern Family‘nin tıpkı Mad Men gibi Emmy’de tahtını sarsacak birileriyle karşılaşması şimdilik olası değil. Bu yıl ilk kez aldığı Altın Küre’den de sonra yenilmez olduklarını bir kez daha anlamış olduk.

Modern Family‘yi izlemeyen kalmamıştır diye umut ederek konusuna pek girmeyeceğim. Hakikaten diziye bir kez olsun şans vermemiş olanları ise derhal ekranlarının başına, son yılların en iyi komedisini izlemeye davet ediyorum. Kısaca özet geçersek Modern Family, Pritchett ailesinin üç üyesinin aile hayatına odaklanıyor. Ailenin başında ikinci kez evlenmiş olan, Married with Children‘dan tanıdığımız Ed O’Neill var. Çocukları ise histerik Claire (Julie Bowen) ve gay oğlu Mitchell (Jesse Tyler Ferguson). Bu üç karakterin ailelerini ayrı ayrı anlatan ve tabi bölüm içerisinde hikayeleri birbirlerine olağanüstü bir şekilde kurgulayıp önümüze sunan Modern Family, tam anlamıyla modern Amerikan ailesi tablolarının televizyondaki komik bir yansıması.

Ariel Winter, Sarah Hyland, Ty Burrell ve Julie Bowen

Ed O’Neill tarafından canlandırılan Jay ve dizinin bu sezon iyice espri bombası haline dönüşen karısı Gloria (Sofia Vergara) üç aile tablosunun ilkini oluşturuyorlar. Jay ikinci evliliğinde bu olağanüstü seksi kadınla evlenmiş olmanın avantajlarını her türlü kullanıyor. En basitinden Gloria’yı bir piyango olarak yorumlayarak eskiden kendisiyle dalga geçen lise arkadaşlarıyla tanıştırıp hava atabilmek için tüm aksiliklere rağmen helikopter tutmaya bile razı oluyor. Mitchell ise dizinin yine en renkli karakterlerinden biriyle, Cameron (Eric Stonestreet) ile evli. İlk sezonda Cameron performansıyla ödül alan Stonestreet bu yıl Vietnam asıllı evlatlık kızları Lily’nin büyümesiyle daha büyük sorunlarla baş etmek zorunda kaldı. Ama Cameron ile Mitchell’ın tüm ebeveynlik endişelerine rağmen Lily ile iyi baş ettiği söylenebilir. En azından çoğu zaman disfonksiyonel gözükse de bu modern ailenin çocuk yetiştirmek konusunda kendine has etkili metodları var.

Üçüncü ailemiz ise kalabalık olmalarından ötürü en çok malzemeye sahip olanlar. Claire ve Phil Dunphy çiftini canlandıran Julie Bowen ile Ty Burrell geçen sene sonuna kadar hak ederek Emmy almışlardı hatırlarsanız. Bu yıl da bu cephede Haley’nin (Sarah Hyland) üniversite başvuruları, Alex’in (Ariel Winter) günden güne belirginleşen küçük aşk maceraları ve kadronun Emmy’ye aday olması gerektiğini düşündüğüm çocuk oyuncularından Nolan Gould‘ın canlandırdığı Luke’un bitmeyen gariplikleri derken oldukça hareketli günler yaşandı. Tabi bu arada unutmadan Gloria’nın ilk eşinden olan Manny’yi (Rico Rodriguez) de unutmayalım. Ama ben dediğim gibi Luke fanıyım. Gould ilerleyen yıllarda bir yerlere aday olursa hiç şaşırmam.

Rico Rodriguez, Benjamin Bratt ve Ed O’Neill

Bu yılın konuk oyuncularına gelirsek… Tim Blake Nelson, David Cross, Leslie Mann, Greg Kinnear, Bobby Cannavale, Barry Corbin gibi pek çok tanıdık ismi izledik. Bana göre en iyisi ise Phil’in en büyük rakibi Mitzi Roth’u canlandıran Ellen Barkin idi. Umuyorum dördüncü sezonda kendisini bir kez daha görebiliriz. Hazır yeri gelmişken bu sezon Shelley Long‘u görememek üzdü, onu da söyleyeyim. İlk iki sezonda birer bölüm olsa da şöyle bir uğrayan Long, Claire ile Mitchell’ın annesini canlandırıyordu. Diziye bugüne kadar konuk olmuş en komik karakterlerden biri olmasına rağmen Modern Family yazarları bu sezon kendisine ihtiyaç duymadı. Hatta Long‘un yokluğunun Gloria karakterleriyle dolduran çocuklarla ilgili bir bölümde mevcuttu.

Modern Family tam gaz güldürmeye devam ediyor. Yayınlandığı üç yıl boyunca hep en iyi ve en komik olmayı başardı. Bu yıl da tahtını kimselere kaptırmayacağı kesin. Benim Modern Family‘ye bu yıl komedide gördüğüm en büyük rakip Community lakin onun da Emmy tarafından pek sevilmedi malum. O yüzden Modern Family yine hak ettiği gibi üçüncü En İyi Komedi Dizisi ödülünü alıp evine döner. Biz de buralardan bu olağanüstü cast için sevinmekle yetiniriz. Dördüncü sezonda görüşmek üzere.

En İyi Bölüm: Little Bo Bleep (Bölüm 13)
Sezon Boyu Spotlight Ödülü: Sofia Vergara (Gloria Delgado-Pritchett)
Sezon Notu: A

Dreama Walker ve Krysten Ritter

(Okuduğunuz yazı diziyle ilgili SPOILER içermektedir!!!!)

Don’t Trust the B—- in Apartment 23 bu yıl başlayan dizilerden biri. Uzun zamandır Dawson’s Creek‘in unutulmaz yıldızı James Van Der Beek‘in yeni bir dizide yer alacağını biliyorduk ama Don’t Trust the B—- in Apartment 23 gösterim tarihi sarka sarka Nisan ayına kaldı ve sonunda 7 bölümlük ilk sezonu da sona erdi. Sessiz sedasız başlayan dizi aynı şekilde bir veda yapıp sınırlı sayıdaki seyirci sayısına kısa bir süreliğine güle güle dedi. Dizi hala Türkiye’de adını duyurabilmiş değil. İnternet üzerinden dizi izleyen seyircinin de diline dolandığını da göremedim ben. Halbuki Cougar Town ve Modern Family gibi olağanüstü komediler çıkaran ABC’nin yine işini iyi yaptığı projelerden biri Don’t Trust the B—- in Apartment 23. İkinci sezondaki tepkiye göre ne olduğunu tekrardan konuşuruz.

Don’t Trust the B—- in Apartment 23 tamamen adının hakkını veren bir karaktere sahip. Kendine yeni bir ev arkadaşı arayan Chloe (Krysten Ritter) aslında hayatını New York’a yeni gelen taşralı kızların dünyasını başlarını yıkmaya adamıştır. Chloe’nin yanına ilk taşındığında nişanlı olan June (Dreama Walker) nasıl bir insanla karşı karşıya olduğunu ise ancak Chloe ile nişanlısını doğumgünü pastasının üzerinde sevişirken yakaladığında anlar. New York’a adını duyurmak ve başarıdan başarıya koşmak için gelen June bu “bitch”e kendini alıştırmayı tercih eder ve zaten de hikaye tam olarak buradan başlıyor.

Dreama Walker ve James Van Der Beek

James Van Der Beek‘in kendini canlandırdığı dizi de yılların Dawson’ına oldukça vasat espriler verilmiş. Chloe’nin en yakın arkadaşı olan Van Der Beek dizinin en gereksiz karakteri. Mesela karşı komşu, Chloe’nin eski ev arkadaşı ve tabi ona aşık olan Robin (Liza Lapira) bile Van Der Beek‘den daha komik. Sürekli kızları camdan izleyen sapık Eli (Michael Blaiklock) ve June’un çalışma arkadaşı Mark (Eric Andre) bu dört başı mamur komedinin diğer öne çıkan karakterleri.

Don’t Trust the B—- in Apartment 23 bence biraz kanalın gazabına uğradı. 7 bölüm dizinin tarzını seyirciye yansıtmak için yeterli olamadı. Komedi dozu çoğu zaman aşağıda kaldı. Bu kadar çok karakter barındırıp June, James ve Chloe haricinde herkesi eser miktarda kullanması ise ayrı bir mesele. Ki bence sorunların çoğu da buradan çıkıyor. Çünkü Don’t Trust the B—- in Apartment 23 elindeki malzemeyi kullanmak yerine risk almadan tüm esprileri ana karakterlere yüklüyor. Halbuki kilisedeki kadından tutun James’in menajerine kadar çok seçenek var ellerinde. Bunları kullanıp kullanmayacakları ise meçhul.

Dreama Walker ve Krysten Ritter

Birinci sezon benim için başarılı geçti. Daha ilk bölümden diziye kendimi kaptırdım. Yalnız yerinde sayması, hatta çoğu zaman geriye doğru gidiyor oluşu üzücü. Diyorum ya, eldeki malzemeyi kullanamadılar bir türlü. Üstelik June’u günden güne iyice histerik bir karaktere çevirmeye çalışmaları da yetmiyor. Bir diğer problem de artık kendini canlandıran oyuncular konusunda muhteşem örnekler gördüğümüz için James Van Der Beek‘in halleri inandırıcılıktan çok yoksun kalıyor. Bu yüzden Don’t Trust the B—- in Apartment 23 ekibine acilen Episodes izleyip Matt LeBlanc‘dan ders almalarını öneriyorum.

Don’t Trust the B—- in Apartment 23 eğer istediği havayı yakalarsa 2 Broke Girls gibi kendine has bir kitle edinip gittiği yere kadar gider. Ama şu an için uzun bir yol görmüyorum ben dizinin önünde. Eğer ikinci sezonda da bekleneni vermezse yayından kaldıracağı kesin. Emmy şansı ise sıfır. Ödül konusunda Ritter‘dan ya da Walker‘dan bir şey beklemek yanlış olur. Bu arada Dreama Walker‘ı tanıdık bulanlara hemen söyleyelim kendisi daha önce Gossip Girl ve The Good Wife‘da rol almıştır. Bir not daha… Aslında diziye daha fazla bölüm çekilmiş fakat kanal sezonu bölüp diğer çekilmiş bölümleri ikinci sezonda göstermeye karar vermiş. Eylül’de başlayacak yeni sezonun daha uzun soluklu olacağını da ekleyelim. Beklemedeyiz…

En İyi Bölüm: Daddy’s Girl… (Bölüm 2)
Sezon Boyu Spotlight Ödülü: Krysten Ritter (Chloe)
Sezon Notu: B